woensdag 3 augustus 2016

Mandjes Mania

De naaimachine is nog steeds niet al te vaak boven water gekomen, maar de mandjes mania van een paar weken geleden deden de naaikriebels wel heel hard oplaaien.

Overal zag ik prachtige mandjes gemaakt van touw en naaigaren opduiken. Bovendien werden ze aangeprezen als een snel-klaar projectje. Exact wat ik nodig had dus! De 70e verjaardag van de creatieve mama van lief trok me helemaal over de streep. Even de werk beschrijving van de Zuster van erbij nemen en ik kon aan de slag.

Niet veel tijd later en een volledig bobijntje garen verder toverde ik dit tevoorschijn:

Foto credits: ons snottebELKE
Het paarse naaigaren koos ik op basis van wat we in het mandje gingen stoppen, een assortimentje zeepjes en verwennerijtjes met lavendel. Je kan dus wel zeggen dat paars de rode draad was.

Aangezien het verrassingsfeest bij ons in het nieuwe stekje plaatsvond en ik NATUURLIJK alles last minute nog moest inpakken, vergat ik foto’s te maken. Gelukkig hebben we lief zijn allerliefste nichtje nog die tijdens haar vakantie bij haar oma toch nog enkele foto’s maakte. 

En de schoonmama? Die was heel erg blij met haar cadeau en het verrassingsfeest. 

donderdag 23 juni 2016

Het verhaal van het gat in de haag…

Er was eens een lief oud vrouwtje dat de laatste jaren nogal slecht uit de voeten kon. Ze woonde in een doodlopend straatje en zag graag door haar raam wat er in dat straatje gebeurde. Een grote, dichte haag belemmerde haar echter het zicht.

Op een dag ontmoette een deel van de haag een scherpe zaag en kreeg dat lieve oude vrouwtje haar geliefde zicht op de straat en de uitgestrekte velden terug. Zo eenvoudig was het en vanuit haar zetel nam ze alles waar.

Het eerste wat je zag als je aan dat huis aankwam, was een wuivende oma, met de grote glimlach want ze had haar bezoeker al lang gespot door haar grote raam. Het laatste wat je zag als je vertrok, was weer een wuivende oma, met een dankbare glimlach door het bezoekje.

We kunnen dus wel stellen dat het een verwelkomend gat was, daar in de haag. Datzelfde gat werd vorige week onverwacht een veel te groot, gapend en leeg gat. Het huis is nog hetzelfde, het raam is nog hetzelfde, de zetel is nog dezelfde, maar die lieve, straffe madam, die zit niet langer op haar plaats.


Er zit niemand meer voor het raam als je aankomt, er wordt niet meer gewuifd. Enkel de wolken die weerspiegelen. De dankbaarheid voor het bezoekje, die is er nog wel, maar enkel van opa. Haar plaats in de zetel neemt hij niet in, het lijkt wel een verboden plekje.

Vorige week heb ik er gezeten, op dat plekje, uitkijkend over de velden, denkend aan onze lieve, lieve oma die nu alleen nog verder leeft in ons hart en in onze herinneringen.


Gelukkig hebben we nog kunnen zeggen hoe graag we haar zien en hoe dankbaar we haar zijn voor alles en voor onze kindertijd in onze twee huizen naast elkaar. Niemand kon zo goed luisteren en troosten. Zonder oordeel, niets verder vertellen, ALTIJD graag gezien (zelfs als wij minder lief of geduldig waren!). Er zijn weinig mensen die me zo goed kennen.

Dat wij nog veel te klein zijn om geen oma meer te hebben, dat vertelde ik haar ook. Zijn we dat niet allemaal?!

Mijn doodlopende straatje, waar ik nog niet zo lang geleden afscheid moest nemen van ons ouderlijk huis, begint stilaan zijn magie te verliezen. Dit is weer een stukje meer afscheid nemen van onze jeugd, onze tweede thuis en eerlijk, sinds kort onze enige “thuis”.

Het ga je goed lieve Oma, je wordt nu al verschrikkelijk gemist.


donderdag 19 mei 2016

En, werd er eigenlijk nog genaaid?

Het antwoord is JA, maar jammer genoeg heel erg weinig. Voor het bloggen en blogs lezen was er ook veel te weinig tijd... Alle tijd werd opgeslorpt door de zoektocht naar een huis (eerder een nieuwe thuis), duizenden paperassen en vooral door het afscheid nemen van ons ouderlijk huis. Elke dag een beetje meer afstand nemen van de plek tussen de velden waar we opgegroeid zijn en waar we naar hartenlust konden ravotten, de plek waar ik opnieuw terecht kon toen alles zo grondig fout liep. Met pijn in het hart hoop ik toch dat het voor de nieuwe bewoners ook een warme thuis wordt. Het zal vanaf nu pijnlijk worden om bij de grootouders, die er vlak naast wonen, op bezoek te gaan.



Nu dit hoofdstuk definitief afgesloten is, wordt de stapel onuitgepakte dozen binnenkort hopelijk eindelijk kleiner en de berg naaisels groter!

Wat werd er dan genaaid de afgelopen maanden? Wel, babyborrels hebben meestal een datum en dus ook een deadline. Ik beloofde ons mutti twee lampjes op basis van de geboortekaartjes. Haar beste vriendin werd twee keer oma op een paar maanden tijd en dat verdiende dus een cadeautje.
Maren was mijn reddende engel voor de spoedlevering van een lapje stof dat meteen bij mij opkwam toen ik het kaartje van Marilou te zien kreeg, waarvoor duizend maal dank (ik bezorg je de rest nog terug)! Voor Jef dook ik in mijn eigen stoffenkast.

Aangezien de stofjes op zich al druk genoeg waren, koos ik ervoor om de naam met vinyl op de lampvoet te kleven in plaats van op de stof te flocken. Ik was eerlijk gezegd heel erg blij met het resultaat!


Veel meer dan "moetjes" werden er de afgelopen maanden niet gemaakt, maar dat komt waarschijnlijk nog wel. Er is nog altijd hoop dat 2016 na een slechte start toch nog een beter jaar zal worden dan 2015! 

dinsdag 2 februari 2016

Stamp it!

Ergens vorig jaar trok een koekjesstempel mijn aandacht in de winkel. Het leek me geweldig om eens koekjes te bakken en er een extra toets aan te geven door er een boodschap in te stempelen. De stempel belandde dus heel snel in mijn winkelmandje.

Ook een hele tijd geleden probeerde ik de stempel voor het eerst uit op uitsteekkoekjes. Dat was duidelijk niet het beste plan… Vorige week herinnerde ik me dat ik bij Baked Louie’s eens een receptje had gezien voor stempelkoekjes die hun vorm hielden. Hopla, ik kon aan de slag!

Deze keer bleef de gestempelde boodschap wel zichtbaar, net zoals Baked Louie belooft in zijn recept. Eerlijk? Ik was in mijn nopjes! Als jullie dus net zoals ik op zoek zijn naar het ideale recept voor stempelkoekjes, jullie weten nu waar te zoeken.


Ondertussen werden de koekjes al goedgekeurd door verschillende testpanels. Ze passeerden de revue al bij de collega’s, de grootouders, de kritische wonderbakster ons mutti en bij mijn high school sweetheart. De koekjesdoos raakte elke keer opnieuw vlotjes leeg. Tijd voor een nieuwe lading!

dinsdag 19 januari 2016

Tot nooit meer 2015, WELKOM 2016!

Laat ons zeggen dat 2015 een jaar is om HEEL snel te vergeten en om achter slot en grendel te bewaren zodat ik er nooit meer aan hoef terug te denken. Het was een jaar vol teleurstellingen, mentale opdoffers, fysieke beproevingen, miserie tout court. Elke keer als alles er iets rooskleuriger begon uit te zien, kwam er een nieuwe tegenslag, maar het jaar is voorbij, schlüss, gedaan.

Een nieuw jaar, een nieuw begin, cliché, maar dit jaar hoop ik er een fantastisch jaar van te maken als tegengewicht voor het vorige. Jullie wens ik dan heel graag ook enkel positieve dingen, veel liefde, dromen die mogen uitkomen, een goede gezondheid, vele creatieve uitspattingen, kortom alles wat ik jullie maar wensen kan.

Het naaien, bloggen en creatief bezig zijn werd noodgedwongen op een veel te laag pitje gezet. Geen grote projecten voor de eindejaar cadeautjes, maar helemaal niets zelfgemaakt?! Daar kon natuurlijk geen sprake van zijn. Op het eerste kerstfeestje werden we verwacht MET een zelfgemaakt cadeautje. Leuk vond ik dat! Ik haalde dit recept voor een “pot vol koekjes” nog eens boven en maakte er ineens drie. Zelf kregen we een koekjesdoos gevuld met heerlijke zelfgemaakte kerstkoekjes en een prachtige bokaal met zelfgemaakte bruisballen.



De prachtige kersttafel!
De vriendin van mijn broer is zot van flamingo’s. Tijdens een bezoekje nam ik haar interieur goed in me op. Ik ging aan de slag met een taupekleurige stof die perfect in haar zetel zou passen en haalde de Cameo boven om er een flamingo op te flocken. Ook het lapje stof waarmee ik de pot vol koekjes opvrolijkte, kreeg enkele geflockte flamingo’s. Eenvoudig kan ook mooi zijn.


Verder merkte ik de laatste weken dat mijn “boterhamzakjes” nog al eens durfden meegenomen worden. Zelfmaakinspiratie begon te borrelen en wat is er toepasselijker dan een stofje met auto’s voor een fantastische carrossier?! Euh, ja, VW busjes dus. Hiervoor gebruikte ik nogmaals het succesrecept uit Zo Geknipt! 1. 


De meningen waren verdeeld. “Voor jeanetten, daar gaan uw collega’s mee lachen” zei de ene. “Er is niemand die met hem durft lachen, hij raakt daar mee weg” zei de ander. Laat het ons erbij houden dat de ontvanger er heel blij mee was.

Voilà, mijn eerste blogberichtje van het jaar, hopelijk vind ik snel de tijd om bij te lezen en bij te bloggen natuurlijk!

woensdag 14 oktober 2015

Handwerkweekend by Hoemmelke

Een paar maanden geleden vroeg Maren mij of ik geen zin had om mee te gaan op handwerkweekend. Dat klonk eerlijk gezegd als muziek in mijn oren! Een heel weekend naaien met alleen maar gelijkgestemde zielen, bring it on… Veel overtuigingskracht had ze dus niet nodig, het idee sprak me meteen aan.

Een paar weekends geleden was het eindelijk zo ver. Bestemming: Neufchateau. Spannend! Bij vertrek kende ik alleen Maren en Sylvie, maar dat duurde niet lang. Het bleken stuk voor stuk plezante madammen te zijn. We hadden in ieder geval al minstens 1 onderwerp om over te praten natuurlijk...

Mijn Opel Corsa zat letterlijk bijna tot aan het plafond vol geduwd, het is dan ook geen grote auto… Met een klein beetje schaamrood op de wangen, kwam ik aan bij Maren met mijn rijkelijk gevulde vierwieler. Die rode wangen verdwenen snel toen ik in het oog kreeg dat zij ook behoorlijk wat spullen in de koffer had zitten.

Na wat puzzelen om alles erin te krijgen, konden we vertrekken! Onderweg kregen we een waarschuwing van de anderen dat er een grote file stond vlak na afrit 21 en dat we misschien beter een andere weg konden volgen. Zo gezegd, zo gedaan… We namen de afrit, een détourke door Ciney om nadien enkele afritten EERDER opnieuw op de autostrade te rijden en alsnog de file te trotseren, oeps…

De locatie was subliem, of toch het huisje. De omgeving zijn we niet gaan ontdekken, geen tijd! Bij aankomst stonden de patékes al klaar in de frigo en de koffiezet moest alleen nog aangezet worden. Ook de tafel stond al mooi gedekt, een dikke pluim voor de eigenaars van het huisje! Nacht 1 ontdekten we trouwens ook wie er snurkte. ;-) 

En zoveel ruimte dat er was, grote tafels, aangenaam grote kamers, zelfs een strijkplank stond er naar ons te lonken! Ook voor foto’s had ik niet al te veel tijd, de naaimachines ratelden maar door!
Zo zag het er uit voor de creatieve uitspattingen van de dag begonnen:


Voor mij was het een weekend waarin ik ook enkele "moetjes" moest naaien. Uiteindelijk is daar meer tijd ingekropen dan gedacht en begon ik pas op zondag aan de "magjes". Geen duizenden afgewerkte projecten, maar wel een overload aan begonnen projecten en heel veel nieuwe goesting en inspiratie. 

Op zondag muisde ik er trouwens een halfuurtje van tussen voor het ontbijt en was ik hier terug te vinden: 


Ja ik geef het toe, ik heb een enorm zwak voor badderen!

Uiteindelijk haalde enkel dit projectje de foto, ondertussen één van mijn favoriete babycadeautjes. Een lampje voor kleine Stan, mijn hart maakte een sprongetje bij het zien van het kaartje want ik had exact zo'n stofje gezien bij Something Strange. GEZIEN ja, ik had het geluk dat ze net die periode een Facebook stoffenverkoop hield zodat ik het toch nog kon bemachtigen.


Voor ik naar de babyborrel trok, maakte ik er ook nog volgende exemplaren bij (en ja, het was zoals gewoonlijk weer lekker last minute):


De standaard vraag, waren ze blij? Reken maar! Bij het zien van het lampje riep de mama uit: "Ze heeft het gemaakt, ze heeft het gemaakt, oh ik had er ZO op gehoopt". Nadien is ze de hele babyborrelzaal doorgelopen om het aan haar mama te laten zien. Dat geeft toch echt de grootste voldoening! 

zondag 13 september 2015

Meeting Maura

Op 24 maart liet Maura zich voor het eerst zien. Dit keer verliepen de zaken niet zoals ze gewoonlijk gaan. Feit 1: ik moet meestal de dag voor het bezoek of de dag van het bezoek nog aan mijn cadeautje beginnen. Feit 2: ik ga meestal schandalig laat op babybezoek. Het record? Een bezoekje aan een baby van 3 maanden oud –toch niet laat denken jullie?!- het was eigenlijk ineens ook het “babybezoek” voor haar zusje van 2, met schaamrood op de wangen geef ik dat hier toe…

Maar deze keer ging het niet zo. Binnen de 5 maanden afgeklokt. En het cadeautje? Dat was al twee weken voor het bezoekje af! Voor babycadeautjes gebruik ik graag het geboortekaartje als inspiratiebron. Ook dit keer was het weer een dankbaar kaartje, kijken jullie maar even mee:


Toen ik dit exemplaar in de brievenbus kreeg, dacht ik meteen aan een stofje dat zich al een tijdje in mijn stoffenschuif bevindt. Uiltjesstof it is...

Omdat ik ze zelf zo leuk vind, voorzag ik ook dit keer een lampje. Het lijkt erop dat ze een standaarditem in mijn geboortecadeautjes aan het worden zijn... Toekomstige mama's in mijn vriendenkring, jullie wezen gewaarschuwd! Ik flockte er het uiltje van het kaartje en haar naam op:


Slabbetjes heb je naar het schijnt nooit genoeg. Dat nam ik serieus dus ik zorgde voor een uitbreiding van de voorraad:


Als laatste maakte ik een kussen, natuurlijk ook volledig in het thema:


Meeting Maura was een plezier, hopelijk heeft zij nog lang plezier van haar met liefde gemaakte cadeautjes.