Handwerkweekend by Hoemmelke

Een paar maanden geleden vroeg Maren mij of ik geen zin had om mee te gaan op handwerkweekend. Dat klonk eerlijk gezegd als muziek in mijn oren! Een heel weekend naaien met alleen maar gelijkgestemde zielen, bring it on… Veel overtuigingskracht had ze dus niet nodig, het idee sprak me meteen aan.

Een paar weekends geleden was het eindelijk zo ver. Bestemming: Neufchateau. Spannend! Bij vertrek kende ik alleen Maren en Sylvie, maar dat duurde niet lang. Het bleken stuk voor stuk plezante madammen te zijn. We hadden in ieder geval al minstens 1 onderwerp om over te praten natuurlijk...

Mijn Opel Corsa zat letterlijk bijna tot aan het plafond vol geduwd, het is dan ook geen grote auto… Met een klein beetje schaamrood op de wangen, kwam ik aan bij Maren met mijn rijkelijk gevulde vierwieler. Die rode wangen verdwenen snel toen ik in het oog kreeg dat zij ook behoorlijk wat spullen in de koffer had zitten.

Na wat puzzelen om alles erin te krijgen, konden we vertrekken! Onderweg kregen we een waarschuwing van de anderen dat er een grote file stond vlak na afrit 21 en dat we misschien beter een andere weg konden volgen. Zo gezegd, zo gedaan… We namen de afrit, een détourke door Ciney om nadien enkele afritten EERDER opnieuw op de autostrade te rijden en alsnog de file te trotseren, oeps…

De locatie was subliem, of toch het huisje. De omgeving zijn we niet gaan ontdekken, geen tijd! Bij aankomst stonden de patékes al klaar in de frigo en de koffiezet moest alleen nog aangezet worden. Ook de tafel stond al mooi gedekt, een dikke pluim voor de eigenaars van het huisje! Nacht 1 ontdekten we trouwens ook wie er snurkte. ;-) 

En zoveel ruimte dat er was, grote tafels, aangenaam grote kamers, zelfs een strijkplank stond er naar ons te lonken! Ook voor foto’s had ik niet al te veel tijd, de naaimachines ratelden maar door!
Zo zag het er uit voor de creatieve uitspattingen van de dag begonnen:

Voor mij was het een weekend waarin ik ook enkele "moetjes" moest naaien. Uiteindelijk is daar meer tijd ingekropen dan gedacht en begon ik pas op zondag aan de "magjes". Geen duizenden afgewerkte projecten, maar wel een overload aan begonnen projecten en heel veel nieuwe goesting en inspiratie. 

Op zondag muisde ik er trouwens een halfuurtje van tussen voor het ontbijt en was ik hier terug te vinden: 

Ja ik geef het toe, ik heb een enorm zwak voor badderen!

Uiteindelijk haalde enkel dit projectje de foto, ondertussen één van mijn favoriete babycadeautjes. Een lampje voor kleine Stan, mijn hart maakte een sprongetje bij het zien van het kaartje want ik had exact zo'n stofje gezien bij Something Strange. GEZIEN ja, ik had het geluk dat ze net die periode een Facebook stoffenverkoop hield zodat ik het toch nog kon bemachtigen.

Voor ik naar de babyborrel trok, maakte ik er ook nog volgende exemplaren bij (en ja, het was zoals gewoonlijk weer lekker last minute):

De standaard vraag, waren ze blij? Reken maar! Bij het zien van het lampje riep de mama uit: "Ze heeft het gemaakt, ze heeft het gemaakt, oh ik had er ZO op gehoopt". Nadien is ze de hele babyborrelzaal doorgelopen om het aan haar mama te laten zien. Dat geeft toch echt de grootste voldoening! 

Kleine meisjes verwennerijtjes

Zoals jullie misschien wel al gelezen hebben bij Karolien, zette zij na twee schatjes van jongetjes een pracht van een dochter op de wereld. Na enkele jaren samen op de naailes, kunnen we elkaar echt wel vriendinnen noemen, het klikt in ons groepje!

Hoe kunnen we dat dotje beter verwelkomen dan met een 100% handgemaakt cadeautje?! Op het geboortekaartje kreeg een vosje de centrale rol, daar komt dus mijn inspiratie vandaan.

Een knuffel maakte Karolien zelf al, dus dat vond ik geen optie meer. Onze andere naailescollega is een echte heldin in het dekentjes maken dus dat liet ik lekker aan haar over! De ideeën waren er al snel, maar door de pech die op mijn weg kwam, werd het dit keer een noodgedwongen last minute. De babyborrel was namelijk de zondag nadat ik uit het ziekenhuis mocht vertrekken. Achter de naaimachine zitten is toch ook rusten zeker?!

Ook dit keer rolde er een hoesje voor een lampje van onder mijn naaimachine. Ik koos voor een vrolijke oranje print met rode flockfolie. De naam maakte ik in het lettertype van het geboortekaartje.

Een slabbetje komt altijd van pas, dus daar voorzag ik er twee van. Eentje in de stof van het lampje, eentje in een vosjesstof. 

Tot slot maakte ik een kussenhoes met daarop ook weer een vosje. In de staart flockte ik haar naam. Van het resultaat was ik toch wel in mijn nopjes. Ons mama is zo lief geweest om mij last minute nog wat vliesofix te halen omdat ik mij nog wat plattekes voelde...

En tot slot nog een foto van het geheel:

Geniet ervan Karolien, het is met veel liefde en plezier gemaakt!

Babyborrelen

Vorige zondag was het dan eindelijk zo ver. Elise haar eerste feestje werd een feit. Het was heel gezellig en de zaal was prachtig aangekleed! Hier vertelde ik jullie al dat er iets op komst was. Dit keer was ik cadeaugewijs goed voorbereid, geen spoortje last minute stress viel er te bespeuren, best uniek in mijn naaicarrière! Ik wist dan ook al goed wat ik wou maken, de gepersonaliseerde lampjes van Hilde@Home.

Elke keer opnieuw als er een kindje geboren werd in onze entourage dacht ik, die lampjes, DIE wil ik echt eens maken. Tot nu toe was het er nog nooit van gekomen wegens geen lampje in huis. Deze keer was ik echter vastbesloten en trok ik naar de Ikea met als doel: de Lykta lampjes. Vol karakter kocht ik bijna niets anders.

Voor Elise heb ik niet lang moeten nadenken over de stofkeuze. Het geboortekaartje zag er zo uit:

Door mijn vorig bezoekje aan de fiere mama wist ik ook al dat de doopsuiker in een oranje/roze/wit kleedje gestopt was en dat er hier en daar bloemetjes verstopt waren. Ook in de zaal voor de babyborrel kwamen deze kleuren terug. Het Petit Pan stofje was dus geen moeilijke keuze, ik bestelde bij Bambiblauw. Als extra accentje flockte ik Elise's naam op de stof in het lettertype van het geboortekaartje. Ook de vogeltjes vonden hun plekje op het lampenkapje. De randen werkte ik af met een roze biais met witte bolletjes. Samen met de oranje flock vond ik het een geslaagde combinatie, al zeg ik het zelf!

Kleine zus met een gepersonaliseerd lampje en grote broer niet?! Dat kreeg ik natuurlijk niet over mijn hart dus voor Wout snuisterde ik ook door mijn stoffenvoorraad. Ik koos voor een stofje met volkswagenbusjes, ondertussen schiet er echt bijna niets meer van over, maar voor een lampje nog ruim voldoende. Voor hem koos ik een stoer lettertype en een groene flock. Ook de randen werkte ik af met dezelfde groene kleur. De mama heeft een zwak voor groen, dus: u vraagt, wij draaien!

Zelf was ik zeer tevreden over het resultaat. En de mama? Zij vond de lampjes gelukkig ook prachtig! Zoete dromen Wout en Elise...