Klein geluk...

Voor het verrassingsfeest van mijn wederhelft was ik wekenlang op zoek naar stof in "muziekthema" dat toch nog voor mannelijk kon doorgaan. Het bleek een moeilijke zoektocht die toch nog dicht bij huis geëindigd is.

Toen ik enkele weekends geleden op de stoffenverkoop van Something Strange binnenstapte, viel mijn oog meteen op deze stof:

(natuurlijk heb ik het niet enkel bij deze stof kunnen houden, oeps...)

De cassetteprint kon ik goed gebruiken voor een hoesje voor de Ipod die nog op mijn wederhelft zijn verlanglijstje stond. Het nieuwe speelgoed moet natuurlijk zacht vervoerd kunnen worden, ahja!
Ik ging aan de slag met meetlat, zachte vulling, stof en Ipod. Uiteindelijk kwam ik tot dit resultaat:

Het is best oké qua eerste ontwerp, maar er is nog ruimte om het geheel wat te "finetunen". De volgende versie krijgt zeker een langer flapje, iets meer naadwaarde en op bestelling: een opening voor de oortjes!
Zo hebben we weer wat bijgeleerd.

Fox on the run!

Gisteren waren we uitgenodigd op het verjaardagsfeest van een klein meisje dat eigenlijk al lang niet meer zo klein is. 7 kaarsjes mocht ze uitblazen, dat kan al tellen. Elke keer opnieuw is het cadeautje uitkiezen een echte uitdaging. Dit keer hadden we een loombord in gedachten, maar ze kreeg het van de oma voor haar goed rapport. Ander idee dus!

Uiteindelijk kochten we haar de nieuwe Disneyfilm Frozen, het Leuke vakantieboek van Lobke en nog enkele gekleurde rekkertjes voor op haar nieuwe loombord. De mama gaf al een paar hints richting een zelfgemaakt rokje of kleedje dus doorzocht ik mijn stoffenkast. Veel tijd was er niet meer dus uiteindelijk toverde ik het rimpelrokje van Mina Dotter als extraatje van onder mijn naaimachine. De gekleurde elastiek vond ik bij Hexagoon in Leuven.

Dit is het resultaat:

Alle presentjes werden samen in een zakje gestopt en we konden feest gaan vieren!

Het leuke vakantieboek werd al enthousiast doorspit en er stonden al meteen enkele pagina's op nummer 1!

De rode draad: MUZIEK

Muziek is belangrijk bij ons thuis. Vinyl plaatjes, de radio, een cd’tje, ellenlange speellijsten op de Ipod, harde schijven vol muziek… Kortom, wij hebben een serieuze collectie in onze living staan. Toen het idee van een verrassingsfeestje voor Ives in mijn gedachten begon, was het kiezen van een thema dus absoluut niet moeilijk. Muziek, natuurlijk!

De 40^e verjaardag van mijn wederhelft kon ik moeilijk zomaar voorbij laten gaan, vandaar het idee om een surprise party te organiseren voor onze beste vrienden. Weken werd er naar een stofje gezocht dat niet te kinderachtig was en dat bij het thema paste. Toen ik uiteindelijk eentje vond dat me perfect leek, bleek het uitverkocht nadat ik besteld en betaald had. Jammer! Uiteindelijk bleek Ki en Ko mijn redder in nood, daar hadden ze nog stof met vinyl platen.

Die stof had ik nodig voor deze vlaggetjes:

Verder maakte ik prikkers met platen zodat de mensen konden zien wat ze aten.

De Duitse schlagermuziekplaten werden opgeofferd om het plafond op te fleuren en oude cassetjes dienden als theelichthouders. (toen Ives doorkreeg dat het ZIJN oude cassetjes waren, kreeg ik toch de opdracht van die ZEKER mee naar huis te nemen, oeps…)

Als cadeau had iedereen samengelegd zodat we zijn ultieme cadeau konden kopen: de Ipod Classic. (“want op geen enkele Ipod/mp3-speler kan je zoveel muziek zetten als op dat toestel”). Voor de centjes knutselde ik een music gift box in elkaar.

Voor de zoete bekjes bakte ik koekjes in de vorm van gitaren en muzieknootjes, de uitsteekvormpjes vond ik bij Kookhuys Mafrans in Leuven.

Het werd uiteindelijk een heel fijn feest. Omdat het ons gelukt is om alles tot op het allerlaatste moment geheim te kunnen houden, was het een echte verrassing voor hem. Compleet overdonderd was hij, missie geslaagd! De allereerste reactie? “Potverdomme, wuttels (wortels)” + een “ik weet echt niet wat zeggen hoor”. Graag gedaan lieveke!

Zonen 09 - de wedstrijd

In mijn vorige blogpost lichtte ik al een tipje van de sluier op. Ik doe mee aan de Zonen 09 wedstrijd, samen met vele andere creatieve zielen. Het doel was om een Theo, Olé of Lars te maken (of alle 3 voor diegene die daar tijd/zin in hadden). Ik koos voor het hemdje Theo met korte mouwtjes, ah ja, de zon gaat toch de hele zomer schijnen zeker?!

Bij gebrek aan eigen kindjes, ging ik aan de slag voor het zoontje van mijn collega. Ik maakte de gewone maat 104 voor een uit de kluiten gewassen 3 – jarige. Tijdens het overtekenen op de stof begon ik te vrezen voor de lengte dus voegde ik 4 cm extra zoomwaarde toe. Bij het nameten van mijn modelletje bleek dat het hemdje misschien iets te nipt zou zijn dus ik voorzag ook nog een extra centimetertje aan de zijnaden. Als ik het eindresultaat op model zie, ben ik heel blij dat ik dat voorzien had.

Het werd een hemdje in blauwe stof en met blauwe en beige accenten. Ik verwerkte koningsblauwe biaisband tot paspel en stikte dit in het zakje en in de rug. Ook voor de stikzijde en de knoopjes ging ik voor koningsblauw. 

De rug kreeg een rug plooitje en dit keer koos ik voor echte knoopjes en knoopsgaten in plaats van voor kamsnaps.

 

Voor de binnenkant van de rugpas en de staander van de kraag gebruikte ik een beige snorretjesstof omdat ik vond dat een kinderhemdje toch een plezant detail mocht hebben.

Op het borstzakje maakte ik een kleine knipoog naar de binnenkant met een geflockt snorretje. Ik sneed de naam uit het snorretje zodat het hemdje echt volledig gepersonaliseerd werd (het moest dus ECHT wel passen hé…).

Vorig weekend werd het hemdje voor het eerst gedragen en goedgekeurd. Hij mocht er ineens mee naar het schoolfeest.

Woutje, veel plezier ermee, dankzij jouw blije reactie voel ik me nu al de winnaar van de wedstrijd!

Pour les artistes...

Op paasmaandag is het ondertussen traditie geworden dat Ives zijn petekind langskomt om paaseieren te rapen en iets te eten. Als kind kregen wij chocolade met Pasen, cadeautjes werden toen niet gegeven. Tijden veranderen dus ik voorzag nog een extraatje. (we hadden ook nog enkele kleine leesboekjes van Geronimo Stilton)

Dit projectje had ik al een tijdje op mijn to do lijst staan en op de ochtend van paasmaandag (ja ik weet het...) begon ik er aan. Stofjes werden zorgvuldig uitgekozen, geknipt en aan elkaar genaaid. Mijn geliefde Kamsnaps kwamen ook weer goed van pas!
Ik stak het laatste potloodje in de potlodenrol toen de bel ging, dus het was deze keer wel ECHT op het nippertje. Misschien moet ik dat last minute gedrag toch maar eens proberen afleren, ik vrees dat het niet zal blijven goed komen!

De binnenkant werd gevuld met kleurpotloodjes, gommetjes, stickers en gekleurd tekenpapier. De kleurpotloden en stickers werden meteen uitgetest op het tekenpapier en ze werden goed bevonden.

De tutorial van deze sac d'artiste vond ik hier. Ik blijf het een heel plezant projectje vinden en het is leuk dat de kindjes zo hun eigen gevulde zakje kunnen meenemen.

Ondertussen hield ik me tijdens het pinksterweekend bezig met dit. Het zoontje van mijn collega zal heel binnenkort (hopelijk) kunnen blinken in een splinternieuw hemdje. Ze hoopt het hem te kunnen aandoen op zijn schoolfeest zaterdag. Er moeten nog knoopjes + knoopsgaten in en de zomen moeten nog gestikt worden. Dat zou haalbaar moeten zijn, toch?! Hierover later meer!

Keep on rockin’…

Een tijdje geleden maakte ik de Fynn bag voor mijn wederhelft. Het resultaat zagen jullie hier al eerder verschijnen. Ondertussen heeft hij al druk gebruik gemaakt van zijn tas. 

Vanaf het moment dat hij meer nodig heeft dan enkel zijn portefeuille + gsm wordt zijn exemplaar bovengehaald.

1 van zijn beste maten, een mederocker + die hard Metallica fan, zag Ives zijn gepersonaliseerde tas en probeerde me te overtuigen dat hij ook echt zo eentje nodig had. Zwart en met een logo van Metallica erop (natuurlijk). Het werd al lachend gezegd, maar als verrassing heb ik er voor hem ook eentje in elkaar gestoken.

Toen hij doorkreeg dat ik die tas effectief voor hem gemaakt had, begonnen zijn ogen te blinken van contentement. Daar doen we het voor hé! Ondertussen werd de tas al in gebruik genomen om alle dagen mee te gaan werken. Er wordt dus intensief gebruik van gemaakt...

Op deze versie flockte ik een blauwe Metallica ster, kwestie van ook een uniek stuk te hebben. Toevallig vond ik ook nog de perfecte match in mijn kamsnapscollectie, daar kan ik nu eens blij van worden se. Dit is het resultaat van de twee tassen broederlijk naast elkaar:

Gisteren werd voor hen het festivalseizoen geopend met een steengoed concert van Prince. Daar was ik zelf ook van de partij, hun goed gevulde festivalzomer laat ik aan mij voorbijgaan. Al lachende hebben we onszelf gedoopt als de festivalweejven (lees: festivalweduwen). Ze kunnen in ieder geval de festivals afschuimen met een tas die hun status van rockers hoog zal houden!

Haar tas versus "Mijn tas"

Moederdag. Bij ons is het toch de traditie om de mama’s dan eens extra in de bloemetjes te zetten. Natuurlijk zien we ze elke dag graag, maar op die dag kan er wel een extra verwennerijtje vanaf.

Vorig jaar maakte ik een zakje om haar boterhammetjes mooi verpakt mee naar het werk te nemen. (handtassen zijn natuurlijk altijd net te klein!). Toen ze mijn tas voor Syrië van Riet zag, liet ze eens vallen dat die er toch wel heel knap en handig uitzag. Daar dacht ik aan terug bij het zoeken naar inspiratie voor een fijn Moederdag cadeau.

Uiteindelijk werd het weer een fameuze race tegen de klok. Zaterdag kon ik me niet inhouden om het boek “Mijn tas” gesigneerd op de kop te tikken, dus ik ging even langs bij Elisanna en Fynn in de Standaard Boekhandel van Leuven. Kijk wat een prachtexemplaar, ik popel om aan de Leonie te beginnen:

Dat betekende ook wel weer wat minder tijd om aan de tas te werken en blijkbaar was mijn inschatting van de tijd die je er aan werkt nogal mis.

Zondagnamiddag om half 5 klokte ik af. Oef, gelukt! Ik kon er niet de hele zondag aan werken want de mama van de wederhelft kan natuurlijk niet overgeslagen worden. We gingen  samen iets eten op de middag. Nadien nog snel de laatste afwerkingen en we konden naar ons mama! Dit is het resultaat:

Aangezien ons mama graag bakt en nieuwe dingen uitprobeert, stopte ik er ook nog een doe-box in om cakepops te maken. Beide cadeautjes waren haar op het lijf geschreven, maar haar blije gezicht bij het zien van de tas gaf mij toch de grootste voldoening! Maandagochtend kreeg ik een sms om te zeggen dat ze al op weg was naar haar werk met haar nieuwe tas en dat ze eens goed ging 'stoeffen'.
Moeders en de trots op hun kinderen, het doet wat met een mens!