Stamp it!

Ergens vorig jaar trok een koekjesstempel mijn aandacht in de winkel. Het leek me geweldig om eens koekjes te bakken en er een extra toets aan te geven door er een boodschap in te stempelen. De stempel belandde dus heel snel in mijn winkelmandje.

Ook een hele tijd geleden probeerde ik de stempel voor het eerst uit op uitsteekkoekjes. Dat was duidelijk niet het beste plan… Vorige week herinnerde ik me dat ik bij Baked Louie’s eens een receptje had gezien voor stempelkoekjes die hun vorm hielden. Hopla, ik kon aan de slag!

Deze keer bleef de gestempelde boodschap wel zichtbaar, net zoals Baked Louie belooft in zijn recept. Eerlijk? Ik was in mijn nopjes! Als jullie dus net zoals ik op zoek zijn naar het ideale recept voor stempelkoekjes, jullie weten nu waar te zoeken.

Ondertussen werden de koekjes al goedgekeurd door verschillende testpanels. Ze passeerden de revue al bij de collega’s, de grootouders, de kritische wonderbakster ons mutti en bij mijn high school sweetheart. De koekjesdoos raakte elke keer opnieuw vlotjes leeg. Tijd voor een nieuwe lading!

Tot nooit meer 2015, WELKOM 2016!

Laat ons zeggen dat 2015 een jaar is om HEEL snel te vergeten en om achter slot en grendel te bewaren zodat ik er nooit meer aan hoef terug te denken. Het was een jaar vol teleurstellingen, mentale opdoffers, fysieke beproevingen, miserie tout court. Elke keer als alles er iets rooskleuriger begon uit te zien, kwam er een nieuwe tegenslag, maar het jaar is voorbij, schlüss, gedaan.

Een nieuw jaar, een nieuw begin, cliché, maar dit jaar hoop ik er een fantastisch jaar van te maken als tegengewicht voor het vorige. Jullie wens ik dan heel graag ook enkel positieve dingen, veel liefde, dromen die mogen uitkomen, een goede gezondheid, vele creatieve uitspattingen, kortom alles wat ik jullie maar wensen kan.

Het naaien, bloggen en creatief bezig zijn werd noodgedwongen op een veel te laag pitje gezet. Geen grote projecten voor de eindejaar cadeautjes, maar helemaal niets zelfgemaakt?! Daar kon natuurlijk geen sprake van zijn. Op het eerste kerstfeestje werden we verwacht MET een zelfgemaakt cadeautje. Leuk vond ik dat! Ik haalde dit recept voor een “pot vol koekjes” nog eens boven en maakte er ineens drie. Zelf kregen we een koekjesdoos gevuld met heerlijke zelfgemaakte kerstkoekjes en een prachtige bokaal met zelfgemaakte bruisballen.

De prachtige kersttafel!

De vriendin van mijn broer is zot van flamingo’s. Tijdens een bezoekje nam ik haar interieur goed in me op. Ik ging aan de slag met een taupekleurige stof die perfect in haar zetel zou passen en haalde de Cameo boven om er een flamingo op te flocken. Ook het lapje stof waarmee ik de pot vol koekjes opvrolijkte, kreeg enkele geflockte flamingo’s. Eenvoudig kan ook mooi zijn.

Verder merkte ik de laatste weken dat mijn “boterhamzakjes” nog al eens durfden meegenomen worden. Zelfmaakinspiratie begon te borrelen en wat is er toepasselijker dan een stofje met auto’s voor een fantastische carrossier?! Euh, ja, VW busjes dus. Hiervoor gebruikte ik nogmaals het succesrecept uit Zo Geknipt! 1. 

De meningen waren verdeeld. “Voor jeanetten, daar gaan uw collega’s mee lachen” zei de ene. “Er is niemand die met hem durft lachen, hij raakt daar mee weg” zei de ander. Laat het ons erbij houden dat de ontvanger er heel blij mee was.

Voilà, mijn eerste blogberichtje van het jaar, hopelijk vind ik snel de tijd om bij te lezen en bij te bloggen natuurlijk!

Handwerkweekend by Hoemmelke

Een paar maanden geleden vroeg Maren mij of ik geen zin had om mee te gaan op handwerkweekend. Dat klonk eerlijk gezegd als muziek in mijn oren! Een heel weekend naaien met alleen maar gelijkgestemde zielen, bring it on… Veel overtuigingskracht had ze dus niet nodig, het idee sprak me meteen aan.

Een paar weekends geleden was het eindelijk zo ver. Bestemming: Neufchateau. Spannend! Bij vertrek kende ik alleen Maren en Sylvie, maar dat duurde niet lang. Het bleken stuk voor stuk plezante madammen te zijn. We hadden in ieder geval al minstens 1 onderwerp om over te praten natuurlijk...

Mijn Opel Corsa zat letterlijk bijna tot aan het plafond vol geduwd, het is dan ook geen grote auto… Met een klein beetje schaamrood op de wangen, kwam ik aan bij Maren met mijn rijkelijk gevulde vierwieler. Die rode wangen verdwenen snel toen ik in het oog kreeg dat zij ook behoorlijk wat spullen in de koffer had zitten.

Na wat puzzelen om alles erin te krijgen, konden we vertrekken! Onderweg kregen we een waarschuwing van de anderen dat er een grote file stond vlak na afrit 21 en dat we misschien beter een andere weg konden volgen. Zo gezegd, zo gedaan… We namen de afrit, een détourke door Ciney om nadien enkele afritten EERDER opnieuw op de autostrade te rijden en alsnog de file te trotseren, oeps…

De locatie was subliem, of toch het huisje. De omgeving zijn we niet gaan ontdekken, geen tijd! Bij aankomst stonden de patékes al klaar in de frigo en de koffiezet moest alleen nog aangezet worden. Ook de tafel stond al mooi gedekt, een dikke pluim voor de eigenaars van het huisje! Nacht 1 ontdekten we trouwens ook wie er snurkte. ;-) 

En zoveel ruimte dat er was, grote tafels, aangenaam grote kamers, zelfs een strijkplank stond er naar ons te lonken! Ook voor foto’s had ik niet al te veel tijd, de naaimachines ratelden maar door!
Zo zag het er uit voor de creatieve uitspattingen van de dag begonnen:

Voor mij was het een weekend waarin ik ook enkele "moetjes" moest naaien. Uiteindelijk is daar meer tijd ingekropen dan gedacht en begon ik pas op zondag aan de "magjes". Geen duizenden afgewerkte projecten, maar wel een overload aan begonnen projecten en heel veel nieuwe goesting en inspiratie. 

Op zondag muisde ik er trouwens een halfuurtje van tussen voor het ontbijt en was ik hier terug te vinden: 

Ja ik geef het toe, ik heb een enorm zwak voor badderen!

Uiteindelijk haalde enkel dit projectje de foto, ondertussen één van mijn favoriete babycadeautjes. Een lampje voor kleine Stan, mijn hart maakte een sprongetje bij het zien van het kaartje want ik had exact zo'n stofje gezien bij Something Strange. GEZIEN ja, ik had het geluk dat ze net die periode een Facebook stoffenverkoop hield zodat ik het toch nog kon bemachtigen.

Voor ik naar de babyborrel trok, maakte ik er ook nog volgende exemplaren bij (en ja, het was zoals gewoonlijk weer lekker last minute):

De standaard vraag, waren ze blij? Reken maar! Bij het zien van het lampje riep de mama uit: "Ze heeft het gemaakt, ze heeft het gemaakt, oh ik had er ZO op gehoopt". Nadien is ze de hele babyborrelzaal doorgelopen om het aan haar mama te laten zien. Dat geeft toch echt de grootste voldoening! 

Meeting Maura

Op 24 maart liet Maura zich voor het eerst zien. Dit keer verliepen de zaken niet zoals ze gewoonlijk gaan. Feit 1: ik moet meestal de dag voor het bezoek of de dag van het bezoek nog aan mijn cadeautje beginnen. Feit 2: ik ga meestal schandalig laat op babybezoek. Het record? Een bezoekje aan een baby van 3 maanden oud –toch niet laat denken jullie?!- het was eigenlijk ineens ook het “babybezoek” voor haar zusje van 2, met schaamrood op de wangen geef ik dat hier toe…

Maar deze keer ging het niet zo. Binnen de 5 maanden afgeklokt. En het cadeautje? Dat was al twee weken voor het bezoekje af! Voor babycadeautjes gebruik ik graag het geboortekaartje als inspiratiebron. Ook dit keer was het weer een dankbaar kaartje, kijken jullie maar even mee:

Toen ik dit exemplaar in de brievenbus kreeg, dacht ik meteen aan een stofje dat zich al een tijdje in mijn stoffenschuif bevindt. Uiltjesstof it is...

Omdat ik ze zelf zo leuk vind, voorzag ik ook dit keer een lampje. Het lijkt erop dat ze een standaarditem in mijn geboortecadeautjes aan het worden zijn... Toekomstige mama's in mijn vriendenkring, jullie wezen gewaarschuwd! Ik flockte er het uiltje van het kaartje en haar naam op:

Slabbetjes heb je naar het schijnt nooit genoeg. Dat nam ik serieus dus ik zorgde voor een uitbreiding van de voorraad:

Als laatste maakte ik een kussen, natuurlijk ook volledig in het thema:

Meeting Maura was een plezier, hopelijk heeft zij nog lang plezier van haar met liefde gemaakte cadeautjes.

Sorbetto meets Flamingo

Soms zie ik een stofje en kan ik mij absoluut niet inhouden, dan moet ik het gewoon kopen ook al heb ik er niet meteen een bestemming voor. "Voor den hem", gelijk ze zeggen. Dit is er zeker en vast zo eentje van. Na wat getwijfel, besloot ik dat het perfect mogelijk was om er een zomerbloesje voor mezelf uit te maken.

Zo gezegd, zo gedaan! De Sorbetto top van Colette patterns lag al een tijdje uitgeprint naar mij te lonken. Het werd nu toch echt wel eens de moment om het uit de schuif te halen en aan de slag te gaan. Bij deze negeren we eventjes het feit dat de top het grootste deel van de zomer geknipt en wel in mijn naailestas doorgebracht heeft...

Mede dankzij de sew along van Miek was het een plezier om de top te naaien. Elke stap wordt zeer duidelijk uitgelegd aan de hand van foto's. Het is ook absoluut geen moeilijk patroontje om te maken.
De hals- en mouwuitsnijdingen worden afgewerkt met biais. Omdat ik het zonde van de hoeveelheid stof vond, besloot ik om geen biais van dezelfde stof te gebruiken.

Eerst zette ik mijn gedachten op okergele biais, maar bij het doorspitten van mijn voorraad, kwam ik bedrogen uit. "En zwart?!" sprak de mutti. Zwarte biais heb ik in overvloed na het aanschaffen van een rol van 25m om paspel mee te maken voor mijn Betty Bowler.  Persoonlijk vind ik ook dat het zwarte accent het topje iets "volwassener' maakt.

Toen de kleur biais gekozen was, ging het afwerken als een trein vooruit. Dit topje is echt een snel-klaar projectje. Of toch als het niet geknipt blijft liggen... In september zal ik met een afgewerkt topje opnieuw aan de naailes kunnen beginnen!

De foto credits gaan naar ons mutti. Altijd grappig als ze een foto met mijn telefoon maakt. Ze dirigeert mij naar links of naar rechts, komt dichter of stapt verder, wringt zich in alle mogelijke bochten zonder er bij stil te staan dat ze het toestel gewoon iets anders kan houden.

En speciaal voor Brigitte, een kleine inkijk op de velden en weides waartussen ik (voorlopig nog) woon:

Juf Claire met eindeloos geduld = een echte Janusje-tas!

Daar boven op de Zandberg werd er een zaadje geplant. Het zaadje was een fijne ontmoeting met plezante blogmadammen en de oogst? Plezante herinneringen aan fijne mensen, maar ook een date bij Onliemie. Het doel? Onder het deskundig oog van juf Claire een echte Swoon-tas a.k.a. Janusje-tas in elkaar steken.

Zo gezegd, zo gedaan! Voor mij persoonlijk was het al een hele bevalling om te kiezen WELKE tas ik zou maken. De Betty? Of toch maar de Blanche? Of de Dorothy day tripper misschien? Toen het echt wel tijd werd om te beslissen, ging ik voor de Betty Bowler, net zoals Onliemie, mAndarientje en Brigitte. De mijne raakte klaar met een beetje vertraging, hun prachtige versies verschenen weken geleden al, ga ze zeker ook eens bewonderen! Danjel durfde het zelfs aan om een Stella in elkaar te steken.

Ons huiswerk bestond er uit om alle patroondeeltjes al te knippen en te verstevigen. Dat op zich heeft me al ettelijke uurtjes gekost. Aangezien er op mijn stof hier en daar beestjes terug te vinden zijn, was het een hele puzzel om ze mooi te laten uitkomen. Missie geslaagd, vind ik zelf. Van het verstevigen had ik niet veel kaas gegeten, dus daar moest ik nog aan beginnen op de dag zelf. Ook dat kostte toch heel wat tijd. Zie hier mijn favoriete plekje van de voormiddag:

Brigitte was al bijna klaar met haar tas toen ik nog moest beginnen stikken, stressmomentje. Na de heerlijke lunch die Kris voorzag, was er dus nog heel wat werk aan de winkel... Gelukkig werd er meer gesmost met de schuimwijn dan dat er gedronken werd. Het risico voor scheef stikken was dus al beperkt. (met dank aan de tuintafel van Kris met de brede groeven erin!)

Er werd gezwoegd en gezweet, soms ook eens gevloekt en getornd, maar het resultaat was er. Zoals je ziet, we konden nog lachen!

Om 21u klokten we af met een tot in de puntjes afgewerkte buiten tas. Juist ja, BUITEN TAS! 

De binnen tas werd uiteindelijk huiswerk ondanks het minimum aan tetteren, de goede hulp van juf Claire en ons ijverig werk. Misschien maar best ook dat we toen gestopt zijn, want er slopen foutjes in op essentiële punten, daar kan ons mAndarientje van meespreken...

En die binnen tas, die is nu eindelijk af en zit ondertussen helemaal waar ze hoort te zitten! Benieuwd naar het resultaat? Voilà, hier is ze dan eindelijk, mijn enige echte Janusje-tas... 

Met dank aan mAndarien, Onliemie en Dachshundie voor de prachtige foto's!

Saucisson au chocolat op de Zandberg (en voorproefje in de auto…)

Zoals jullie hier en op vele andere fijne blogs al eerder konden lezen, waren wij enkele weken geleden terug te vinden op de Zandberg in Tessenderlo. De glimlach plakt nog steeds op mijn gezicht als ik er aan terug denk of naar de foto’s kijk.

Nu had ik nog iets beloofd, namelijk het recept van de mysterieuze chocolade salami. Hé? Ja, een salami van chocolade. U bent gewaarschuwd, maken op eigen risico! Persoonlijk vind ik het een gevaar om in de frigo te hebben... Goed op tijd, ik weet het, maar beter laat dan nooit.

Het recept komt van Lu en vond ik hier (eigenlijk was ons mama de eerste ontdekker).

Wat heb je nodig?

• 20 Petit Beurre koekjes
• 200g pure chocolade (belangrijk, met melkchocolade wordt het te zoet)
• 100g boter
• 1 ei
• 100g bloemsuiker (+ 2 eetlepels indien gewenst)
• Een handvol marshmallows

Hoe maak je het?

Doe de boter in een pannetje en verwarm op een zacht vuurtje. Laat de boter niet bruinen! Voeg nadien de pure chocolade toe en laat zachtjes smelten. Haal de pan van het vuur en laat heel even afkoelen. Voeg dan het ei en de fijne bloemsuiker toe. Goed roeren!

Hak de Petit Beurre koekjes in stukjes. Ik hak ze in de lengte in drie en dan in kleinere stukjes. Verkruimel ze niet! Snij ook de marshmallows in kleine stukjes. Meng dit goed onder het chocolademengsel.

Neem een stuk bakpapier van 70 cm (zo heb je nog ruimte genoeg om de “worst” toe te draaien) en verdeel het mengsel er in de lengte op. Laat ongeveer 10cm over aan elke kant. Rol op tot een worst en draai de uiteinden dicht zoals bij een snoepje. Leg in de koelkast en laat enkele uren opstijven.

Hoe maak je er een echte worst van?

Wanneer de worst voldoende opgesteven is, haal je ze uit de frigo en laat ze even op kamertemperatuur komen. Haal ze uit het bakpapier en rol ze, indien gewenst, door wat bloemsuiker. Zo krijg je het effect van een echte worst. Snijd de worst in schijfjes en smullen maar!

Ze viel in de smaak tijdens de picknick. Vee, Claire en ik namen de zware taak op ons om er in de auto op weg naar daar al eens van te proeven! Ah ja, we moesten toch zeker zijn van de kwaliteit?! Goedgekeurd door het test panel werd ze ook voorgeschoteld aan de andere blogmadammen.

Verder wacht mijn echte Janusje-tas nog op zijn afwerking. Vorige dinsdag had ik het geluk om een plezante workshop te volgen bij Kris met Claire als geduldige juf. Afgewerkte exemplaren kan je bij de rest wel al bewonderen. Een echte dachshundietas bij Brigitte, een huisjestas die bijna een rugzakje werd bij mAndarieneke, een groter uitgevallen exemplaar bij Onliemie en ook Janusje heeft me na de workshop nog ingehaald met een prachtexemplaar. Het wordt dus hoog tijd om mijn naaimachine van stal te halen! Hopelijk snel meer... Sneak preview:

(wees gerust, ze is wel degelijk al in een verder stadium dan hierboven!)