Prettig gestikt 2018

Het is hier al een tijdje windstil, allerhande machinekes werden het laatste jaar veel regelmatiger gebruikt dan mijn naaimachine. Twee weken geleden mochten de ladies echter nog eens buitenkomen! De auto werd volgeladen, een naaivriendin werd opgepikt en we vertrokken richting Heibrand voor een weekend vol naaiplezier.

Aan de bagage kunnen jullie al zien dat er grootse plannen gesmeed werden en vooral ook dat we weeral dachten dat een weekend veel meer uren heeft. Ter verdediging: het is bagage van twee personen...

Dit keer vertrok ik toch wel redelijk voorbereid! Een Chica ging het worden en als het even kon nog een Lora. Ook de Fenna sweater tekende ik op voorhand, maar de stof moest nog geknipt. Ik ging mandjes krokantjes aan de lopende band maken en ik had stof bij voor een Imani jurkje. Ook de Hope cardigan zou de revue passeren. Zeer grootse plannen dus en het is wel duidelijk welk mijn favoriete tijdschrift is tegenwoordig...

Of dat ook gelukt is? Wat denken jullie zelf.... Naast naaien moesten we natuurlijk ook nog tateren, aperitieven, veel lachen, bingo spelen, enz.

Uiteindelijk klokte ik af op twee afgewerkte kleedjes, een mandje krokante met gebrilde konijnen en een half afgewerkte Hope cardigan. Voor mij was het dus een productief weekend aangezien ik mezelf bestempel als een trage naaister!

Dankzij Jolijn en vele sponsors, gingen wij ook naar huis met een prachtige goodiebag en een prijs van de bingo. Ik won een stofje van Babarum en drie kamsnap setjes. Bedankt voor zoveel leuke goodies!

Merci aan alle dames voor een fantastisch weekend waar ik met een warm hart naar terugkijk.

Time to sparkle!

Afgelopen Kerst ging ik mijn schoonzusje (en ineens ook voor mezelf, ah ja, als je dan toch bezig bent?!) aan de slag met dun kurkleer. Na de handletter workshop konden we wel een pennenzakje gebruiken voor de allerhande stiftjes die we begonnen te verzamelen.

Omdat ik vond dat het ritstasje wel wat glamourgehalte mocht hebben, koos ik voor wat gouden glinstering. Ook de stof van de voering heeft een gouden kantje. Het moeilijkste vond ik het kiezen van een goede rits. Volgende keer ga ik toch nog voor een iets langer exemplaar zodat ook de lange potloden er vlot inpassen.

Dit is het resultaat van mijn mini-bandwerk:

De foto's zijn wat flets, maar het licht rond de kerstdagen was dat ook. :-) Sparkle on, op naar de lente...

Zetelvulling met een betekenis

Mijn lief is groot, dat betekent de volle 1m96. Net vijf cm groter dan mijn broer. Dat hebben ze ontdekt doordat de ene zijn hoofd moest intrekken om de trap af te gaan zonder het plafond te raken en de andere niet.

Grote mensen, of toch mijn lief, hebben blijkbaar veel kussens nodig in de zetel dus de collectie kon nog wel wat aanvulling gebruiken! De kleur van mijn stof was snel gekozen, chocoladebruin, om mooi te matchen bij de rest. Spotten jullie ook het gekoesterde kussen dat ik lang geleden won bij Kriske?!

Over de afbeeldingen heb ik veel langer nagedacht. Ik wou kussens met een betekenis die toch mooi in het interieur zouden passen. Uiteindelijk koos ik voor een afbeelding van een uitgebloeide paardenbloem (ofte een "onliemieke" voor de kenners) en een zwerm zwaluwen.

Toen ik het onlangs voor de zoveelste keer te kwaad kreeg door het verlies van onze lieve oma, riep mijn lief uit dat ze niet weg is, dat ze nooit weg zal zijn. Ik nam die uitspraak ter harte en verwerkte dat in mijn kussens, iets tastbaars.

De pa van lief is overleden in 2013 en ook voor hem wou ik graag een tastbare herinnering. Op zijn bidprentje stond een paardenbloem, vandaar het kussen met een onliemieke.

Voor de begrafenis van oma gebruikten we als laatste liedje "Somewhere over the rainbow" van Israel Kamakawiwo'ole. Oh somewhere over the rainbow bluebirds fly... and the dream that you dare to, oh why, oh why can't I? De vogeltjes dus...

Dit keer heb ik voor het eerst flexfolie gebruikt en ik vond het toch moeilijker om te verwerken dan flock. Dat lag grotendeels aan de snij-instellingen, maar ook bij het strijken moest ik opletten om de folie niet te verbranden. Ik koos voor gouden flex en een gouden stiksel, voor onze gouden dierbaren.

Eerlijk? Ik ben heel tevreden van het eindresultaat en kan met 100% zekerheid zeggen dat het nu al mijn favoriete kussens zijn. En is het tekort aan kussens nu opgelost? Neen, er liggen er gewoon nog enkele extra aan de kant van mijn lief... :-)

Quotes, quotes, overal prachtige quotes!

De laatste tijd heb ik nogal een boon voor van die mooie geschreven quotes en de prachtige letters. Dat je ze ook overal tegenkomt in allerhande winkeltjes doet er natuurlijk geen goed aan, maar hey, ik heb me nog goed kunnen inhouden tot nu toe!

Voilà, mijn voorliefde voor de handgeletterde plakkaatjes is verkondigd. Ik wou ook graag zelf eens aan de slag, maar zag dat de workshops van Mino Paper Sweets ten eerste in Gent te doen waren en ten tweede altijd snel vol zaten!

Plots zag ik bij Marie Cadie verschijnen dat ze in samenwerking met Liesbet van Mino Paper Sweets een workshop handletteren zou organiseren in Oorbeek. Yes, dit was mijn kans!

Creatieve schoonzus zag dit misschien ook wel zitten en inderdaad, samen met mijn schoonzusje zakte ik af naar de prachtige Begijnhoeve in Oorbeek. De locatie was dus al dik in orde!

Heel wat praktische tips verder konden we zelf aan de slag. Oeps, Liesbet toverde met de letters alsof het niets was terwijl wij hier en daar nog serieus stroefden, maar plezant, dat was het! Het tipje van onze tong uitgestoken en ZO geconcentreerd op het mooi en met vaste hand schrijven dat we bizarre taalfouten maakten. Wat homemade moest worden, werd “Homeme”. Schoonzus blunderde met “yuo” i.p.v. “you”…

Na de workshop voelde we ons helemaal zen en konden we toch naar huis met een afgewerkte quote EN een goedgevulde goodiebag. Een tussenstop om zwarte pennetjes in te slaan onderweg naar huis kon ook niet ontbreken.

Dezelfde dag nog ging ik aan de slag voor schoonzusje en broer. Ze hadden nog steeds recht op een beloofde “Samenwonen Survival Kit”. De pas verworven handletter skills werden dus al meteen gebruikt om de mand wat op te vrolijken. De mand zelf toon ik nog niet want ze is nog niet op zijn bestemming geraakt!

Het ziet er naar uit dat er een nieuwe hobby geboren is in weken met meer plannen dan tijd om ze uit te voeren, maar dat kennen we allemaal wel zeker?! Laat de levenswijsheden maar komen...

De fiere tweejarige legt er een knoopje in…

Het lijkt alsof het gisteren was dat ik die kleine, schattige Elise een lampje en een babylegging maakte, maar het is ondertussen al bijna twee jaar geleden! Inderdaad, ze mocht eind augustus al twee kaarsjes uitblazen en daar hoort toch een cadeautje bij, niet?!

Haar lieve mama keek al van bij haar geboorte uit naar het punt waarop ze haar kleine meid in lieflijke kleedjes kon hullen. De belofte om haar eens een lekker meisjesachtig jurkje te maken werd bij deze dus eindelijk waargemaakt.

Toen Riet het patroontje “Just-knot-it” net in de verjaardagsmaand van Elise lanceerde, bleef het door mijn gedachte spoken. Het leek mij het ideale cadeautje! Het niet hebben van een Paypal account stak eventjes stokken in de wielen, maar daar kwam de schoonbroer to the rescue, nog eens merci daarvoor!

Aangezien tijd jammer genoeg nog steeds zeer schaars is en sommige dozen nog zeer vol, werd elke vrije minuut benut. Een productieve knip- en plakmiddagpauze verder kon ik aan de slag. Stofjes kiezen in samenspraak met haar mama, beslissen uit de eindeloze mogelijkheden van het patroon, welk kleurtje paspel/kamsnaps?! Chapeau voor de snelle naaisters/beslissers, ik heb hiervoor alleen al wat tijd nodig.

De bloemetjesstof werd blijkbaar hopeloos scheef geknipt toen ik ze kocht. Bij het proberen (lees: sukkelen) een rechte rand te verkrijgen (onder luid gemopper), kwam mijn lief to the rescue. Hij nam er het vliegenraam!! bij en bezorgde me in no time een rechte kant. Hoera voor handige Harry’s in huis die out of the box denken!

Ik koos voor een warm geel als contraststofje en een paspel in de kleur van de bloemensteeltjes. Voor het rugflapje greep ik terug naar de bloemetjesstof en koos ik voor gele kamsnaps.

Aangezien Elise nog net iets te klein was voor de matentabel, knipte ik geen naadwaarde aan het kleedje en gelukkig past het haar zo perfect. Altijd spannend als er tussendoor niet gepast kan worden! Het was wel even zweten om het kleedje gekeerd te krijgen door de smalle schoudernaadjes... Haar mama bezorgde me een hele reeks foto's waar de schattigheid vanaf druipt, ik had moeite met kiezen dus hield me dan maar niet in. Kijk maar even mee:

Hip Hip Hoera voor Elise, ze straalt in haar vrolijke bloemenkleedje!

Mandjes Mania

De naaimachine is nog steeds niet al te vaak boven water gekomen, maar de mandjes mania van een paar weken geleden deden de naaikriebels wel heel hard oplaaien.

Overal zag ik prachtige mandjes gemaakt van touw en naaigaren opduiken. Bovendien werden ze aangeprezen als een snel-klaar projectje. Exact wat ik nodig had dus! De 70^e verjaardag van de creatieve mama van lief trok me helemaal over de streep. Even de werk beschrijving van de Zuster van erbij nemen en ik kon aan de slag.

Niet veel tijd later en een volledig bobijntje garen verder toverde ik dit tevoorschijn:

Foto credits: ons snottebELKE

Het paarse naaigaren koos ik op basis van wat we in het mandje gingen stoppen, een assortimentje zeepjes en verwennerijtjes met lavendel. Je kan dus wel zeggen dat paars de rode draad was.

Aangezien het verrassingsfeest bij ons in het nieuwe stekje plaatsvond en ik NATUURLIJK alles last minute nog moest inpakken, vergat ik foto’s te maken. Gelukkig hebben we lief zijn allerliefste nichtje nog die tijdens haar vakantie bij haar oma toch nog enkele foto’s maakte. 

En de schoonmama? Die was heel erg blij met haar cadeau en het verrassingsfeest. 

Het verhaal van het gat in de haag…

Er was eens een lief oud vrouwtje dat de laatste jaren nogal slecht uit de voeten kon. Ze woonde in een doodlopend straatje en zag graag door haar raam wat er in dat straatje gebeurde. Een grote, dichte haag belemmerde haar echter het zicht.

Op een dag ontmoette een deel van de haag een scherpe zaag en kreeg dat lieve oude vrouwtje haar geliefde zicht op de straat en de uitgestrekte velden terug. Zo eenvoudig was het en vanuit haar zetel nam ze alles waar.

Het eerste wat je zag als je aan dat huis aankwam, was een wuivende oma, met de grote glimlach want ze had haar bezoeker al lang gespot door haar grote raam. Het laatste wat je zag als je vertrok, was weer een wuivende oma, met een dankbare glimlach door het bezoekje.

We kunnen dus wel stellen dat het een verwelkomend gat was, daar in de haag. Datzelfde gat werd vorige week onverwacht een veel te groot, gapend en leeg gat. Het huis is nog hetzelfde, het raam is nog hetzelfde, de zetel is nog dezelfde, maar die lieve, straffe madam, die zit niet langer op haar plaats.

Er zit niemand meer voor het raam als je aankomt, er wordt niet meer gewuifd. Enkel de wolken die weerspiegelen. De dankbaarheid voor het bezoekje, die is er nog wel, maar enkel van opa. Haar plaats in de zetel neemt hij niet in, het lijkt wel een verboden plekje.

Vorige week heb ik er gezeten, op dat plekje, uitkijkend over de velden, denkend aan onze lieve, lieve oma die nu alleen nog verder leeft in ons hart en in onze herinneringen.

Gelukkig hebben we nog kunnen zeggen hoe graag we haar zien en hoe dankbaar we haar zijn voor alles en voor onze kindertijd in onze twee huizen naast elkaar. Niemand kon zo goed luisteren en troosten. Zonder oordeel, niets verder vertellen, ALTIJD graag gezien (zelfs als wij minder lief of geduldig waren!). Er zijn weinig mensen die me zo goed kennen.

Dat wij nog veel te klein zijn om geen oma meer te hebben, dat vertelde ik haar ook. Zijn we dat niet allemaal?!

Mijn doodlopende straatje, waar ik nog niet zo lang geleden afscheid moest nemen van ons ouderlijk huis, begint stilaan zijn magie te verliezen. Dit is weer een stukje meer afscheid nemen van onze jeugd, onze tweede thuis en eerlijk, sinds kort onze enige “thuis”.

Het ga je goed lieve Oma, je wordt nu al verschrikkelijk gemist.

En, werd er eigenlijk nog genaaid?

Het antwoord is JA, maar jammer genoeg heel erg weinig. Voor het bloggen en blogs lezen was er ook veel te weinig tijd... Alle tijd werd opgeslorpt door de zoektocht naar een huis (eerder een nieuwe thuis), duizenden paperassen en vooral door het afscheid nemen van ons ouderlijk huis. Elke dag een beetje meer afstand nemen van de plek tussen de velden waar we opgegroeid zijn en waar we naar hartenlust konden ravotten, de plek waar ik opnieuw terecht kon toen alles zo grondig fout liep. Met pijn in het hart hoop ik toch dat het voor de nieuwe bewoners ook een warme thuis wordt. Het zal vanaf nu pijnlijk worden om bij de grootouders, die er vlak naast wonen, op bezoek te gaan.

Nu dit hoofdstuk definitief afgesloten is, wordt de stapel onuitgepakte dozen binnenkort hopelijk eindelijk kleiner en de berg naaisels groter!

Wat werd er dan genaaid de afgelopen maanden? Wel, babyborrels hebben meestal een datum en dus ook een deadline. Ik beloofde ons mutti twee lampjes op basis van de geboortekaartjes. Haar beste vriendin werd twee keer oma op een paar maanden tijd en dat verdiende dus een cadeautje.
Maren was mijn reddende engel voor de spoedlevering van een lapje stof dat meteen bij mij opkwam toen ik het kaartje van Marilou te zien kreeg, waarvoor duizend maal dank (ik bezorg je de rest nog terug)! Voor Jef dook ik in mijn eigen stoffenkast.

Aangezien de stofjes op zich al druk genoeg waren, koos ik ervoor om de naam met vinyl op de lampvoet te kleven in plaats van op de stof te flocken. Ik was eerlijk gezegd heel erg blij met het resultaat!

Veel meer dan "moetjes" werden er de afgelopen maanden niet gemaakt, maar dat komt waarschijnlijk nog wel. Er is nog altijd hoop dat 2016 na een slechte start toch nog een beter jaar zal worden dan 2015! 

Stamp it!

Ergens vorig jaar trok een koekjesstempel mijn aandacht in de winkel. Het leek me geweldig om eens koekjes te bakken en er een extra toets aan te geven door er een boodschap in te stempelen. De stempel belandde dus heel snel in mijn winkelmandje.

Ook een hele tijd geleden probeerde ik de stempel voor het eerst uit op uitsteekkoekjes. Dat was duidelijk niet het beste plan… Vorige week herinnerde ik me dat ik bij Baked Louie’s eens een receptje had gezien voor stempelkoekjes die hun vorm hielden. Hopla, ik kon aan de slag!

Deze keer bleef de gestempelde boodschap wel zichtbaar, net zoals Baked Louie belooft in zijn recept. Eerlijk? Ik was in mijn nopjes! Als jullie dus net zoals ik op zoek zijn naar het ideale recept voor stempelkoekjes, jullie weten nu waar te zoeken.

Ondertussen werden de koekjes al goedgekeurd door verschillende testpanels. Ze passeerden de revue al bij de collega’s, de grootouders, de kritische wonderbakster ons mutti en bij mijn high school sweetheart. De koekjesdoos raakte elke keer opnieuw vlotjes leeg. Tijd voor een nieuwe lading!

Tot nooit meer 2015, WELKOM 2016!

Laat ons zeggen dat 2015 een jaar is om HEEL snel te vergeten en om achter slot en grendel te bewaren zodat ik er nooit meer aan hoef terug te denken. Het was een jaar vol teleurstellingen, mentale opdoffers, fysieke beproevingen, miserie tout court. Elke keer als alles er iets rooskleuriger begon uit te zien, kwam er een nieuwe tegenslag, maar het jaar is voorbij, schlüss, gedaan.

Een nieuw jaar, een nieuw begin, cliché, maar dit jaar hoop ik er een fantastisch jaar van te maken als tegengewicht voor het vorige. Jullie wens ik dan heel graag ook enkel positieve dingen, veel liefde, dromen die mogen uitkomen, een goede gezondheid, vele creatieve uitspattingen, kortom alles wat ik jullie maar wensen kan.

Het naaien, bloggen en creatief bezig zijn werd noodgedwongen op een veel te laag pitje gezet. Geen grote projecten voor de eindejaar cadeautjes, maar helemaal niets zelfgemaakt?! Daar kon natuurlijk geen sprake van zijn. Op het eerste kerstfeestje werden we verwacht MET een zelfgemaakt cadeautje. Leuk vond ik dat! Ik haalde dit recept voor een “pot vol koekjes” nog eens boven en maakte er ineens drie. Zelf kregen we een koekjesdoos gevuld met heerlijke zelfgemaakte kerstkoekjes en een prachtige bokaal met zelfgemaakte bruisballen.

De prachtige kersttafel!

De vriendin van mijn broer is zot van flamingo’s. Tijdens een bezoekje nam ik haar interieur goed in me op. Ik ging aan de slag met een taupekleurige stof die perfect in haar zetel zou passen en haalde de Cameo boven om er een flamingo op te flocken. Ook het lapje stof waarmee ik de pot vol koekjes opvrolijkte, kreeg enkele geflockte flamingo’s. Eenvoudig kan ook mooi zijn.

Verder merkte ik de laatste weken dat mijn “boterhamzakjes” nog al eens durfden meegenomen worden. Zelfmaakinspiratie begon te borrelen en wat is er toepasselijker dan een stofje met auto’s voor een fantastische carrossier?! Euh, ja, VW busjes dus. Hiervoor gebruikte ik nogmaals het succesrecept uit Zo Geknipt! 1. 

De meningen waren verdeeld. “Voor jeanetten, daar gaan uw collega’s mee lachen” zei de ene. “Er is niemand die met hem durft lachen, hij raakt daar mee weg” zei de ander. Laat het ons erbij houden dat de ontvanger er heel blij mee was.

Voilà, mijn eerste blogberichtje van het jaar, hopelijk vind ik snel de tijd om bij te lezen en bij te bloggen natuurlijk!

Handwerkweekend by Hoemmelke

Een paar maanden geleden vroeg Maren mij of ik geen zin had om mee te gaan op handwerkweekend. Dat klonk eerlijk gezegd als muziek in mijn oren! Een heel weekend naaien met alleen maar gelijkgestemde zielen, bring it on… Veel overtuigingskracht had ze dus niet nodig, het idee sprak me meteen aan.

Een paar weekends geleden was het eindelijk zo ver. Bestemming: Neufchateau. Spannend! Bij vertrek kende ik alleen Maren en Sylvie, maar dat duurde niet lang. Het bleken stuk voor stuk plezante madammen te zijn. We hadden in ieder geval al minstens 1 onderwerp om over te praten natuurlijk...

Mijn Opel Corsa zat letterlijk bijna tot aan het plafond vol geduwd, het is dan ook geen grote auto… Met een klein beetje schaamrood op de wangen, kwam ik aan bij Maren met mijn rijkelijk gevulde vierwieler. Die rode wangen verdwenen snel toen ik in het oog kreeg dat zij ook behoorlijk wat spullen in de koffer had zitten.

Na wat puzzelen om alles erin te krijgen, konden we vertrekken! Onderweg kregen we een waarschuwing van de anderen dat er een grote file stond vlak na afrit 21 en dat we misschien beter een andere weg konden volgen. Zo gezegd, zo gedaan… We namen de afrit, een détourke door Ciney om nadien enkele afritten EERDER opnieuw op de autostrade te rijden en alsnog de file te trotseren, oeps…

De locatie was subliem, of toch het huisje. De omgeving zijn we niet gaan ontdekken, geen tijd! Bij aankomst stonden de patékes al klaar in de frigo en de koffiezet moest alleen nog aangezet worden. Ook de tafel stond al mooi gedekt, een dikke pluim voor de eigenaars van het huisje! Nacht 1 ontdekten we trouwens ook wie er snurkte. ;-) 

En zoveel ruimte dat er was, grote tafels, aangenaam grote kamers, zelfs een strijkplank stond er naar ons te lonken! Ook voor foto’s had ik niet al te veel tijd, de naaimachines ratelden maar door!
Zo zag het er uit voor de creatieve uitspattingen van de dag begonnen:

Voor mij was het een weekend waarin ik ook enkele "moetjes" moest naaien. Uiteindelijk is daar meer tijd ingekropen dan gedacht en begon ik pas op zondag aan de "magjes". Geen duizenden afgewerkte projecten, maar wel een overload aan begonnen projecten en heel veel nieuwe goesting en inspiratie. 

Op zondag muisde ik er trouwens een halfuurtje van tussen voor het ontbijt en was ik hier terug te vinden: 

Ja ik geef het toe, ik heb een enorm zwak voor badderen!

Uiteindelijk haalde enkel dit projectje de foto, ondertussen één van mijn favoriete babycadeautjes. Een lampje voor kleine Stan, mijn hart maakte een sprongetje bij het zien van het kaartje want ik had exact zo'n stofje gezien bij Something Strange. GEZIEN ja, ik had het geluk dat ze net die periode een Facebook stoffenverkoop hield zodat ik het toch nog kon bemachtigen.

Voor ik naar de babyborrel trok, maakte ik er ook nog volgende exemplaren bij (en ja, het was zoals gewoonlijk weer lekker last minute):

De standaard vraag, waren ze blij? Reken maar! Bij het zien van het lampje riep de mama uit: "Ze heeft het gemaakt, ze heeft het gemaakt, oh ik had er ZO op gehoopt". Nadien is ze de hele babyborrelzaal doorgelopen om het aan haar mama te laten zien. Dat geeft toch echt de grootste voldoening! 

Meeting Maura

Op 24 maart liet Maura zich voor het eerst zien. Dit keer verliepen de zaken niet zoals ze gewoonlijk gaan. Feit 1: ik moet meestal de dag voor het bezoek of de dag van het bezoek nog aan mijn cadeautje beginnen. Feit 2: ik ga meestal schandalig laat op babybezoek. Het record? Een bezoekje aan een baby van 3 maanden oud –toch niet laat denken jullie?!- het was eigenlijk ineens ook het “babybezoek” voor haar zusje van 2, met schaamrood op de wangen geef ik dat hier toe…

Maar deze keer ging het niet zo. Binnen de 5 maanden afgeklokt. En het cadeautje? Dat was al twee weken voor het bezoekje af! Voor babycadeautjes gebruik ik graag het geboortekaartje als inspiratiebron. Ook dit keer was het weer een dankbaar kaartje, kijken jullie maar even mee:

Toen ik dit exemplaar in de brievenbus kreeg, dacht ik meteen aan een stofje dat zich al een tijdje in mijn stoffenschuif bevindt. Uiltjesstof it is...

Omdat ik ze zelf zo leuk vind, voorzag ik ook dit keer een lampje. Het lijkt erop dat ze een standaarditem in mijn geboortecadeautjes aan het worden zijn... Toekomstige mama's in mijn vriendenkring, jullie wezen gewaarschuwd! Ik flockte er het uiltje van het kaartje en haar naam op:

Slabbetjes heb je naar het schijnt nooit genoeg. Dat nam ik serieus dus ik zorgde voor een uitbreiding van de voorraad:

Als laatste maakte ik een kussen, natuurlijk ook volledig in het thema:

Meeting Maura was een plezier, hopelijk heeft zij nog lang plezier van haar met liefde gemaakte cadeautjes.

Sorbetto meets Flamingo

Soms zie ik een stofje en kan ik mij absoluut niet inhouden, dan moet ik het gewoon kopen ook al heb ik er niet meteen een bestemming voor. "Voor den hem", gelijk ze zeggen. Dit is er zeker en vast zo eentje van. Na wat getwijfel, besloot ik dat het perfect mogelijk was om er een zomerbloesje voor mezelf uit te maken.

Zo gezegd, zo gedaan! De Sorbetto top van Colette patterns lag al een tijdje uitgeprint naar mij te lonken. Het werd nu toch echt wel eens de moment om het uit de schuif te halen en aan de slag te gaan. Bij deze negeren we eventjes het feit dat de top het grootste deel van de zomer geknipt en wel in mijn naailestas doorgebracht heeft...

Mede dankzij de sew along van Miek was het een plezier om de top te naaien. Elke stap wordt zeer duidelijk uitgelegd aan de hand van foto's. Het is ook absoluut geen moeilijk patroontje om te maken.
De hals- en mouwuitsnijdingen worden afgewerkt met biais. Omdat ik het zonde van de hoeveelheid stof vond, besloot ik om geen biais van dezelfde stof te gebruiken.

Eerst zette ik mijn gedachten op okergele biais, maar bij het doorspitten van mijn voorraad, kwam ik bedrogen uit. "En zwart?!" sprak de mutti. Zwarte biais heb ik in overvloed na het aanschaffen van een rol van 25m om paspel mee te maken voor mijn Betty Bowler.  Persoonlijk vind ik ook dat het zwarte accent het topje iets "volwassener' maakt.

Toen de kleur biais gekozen was, ging het afwerken als een trein vooruit. Dit topje is echt een snel-klaar projectje. Of toch als het niet geknipt blijft liggen... In september zal ik met een afgewerkt topje opnieuw aan de naailes kunnen beginnen!

De foto credits gaan naar ons mutti. Altijd grappig als ze een foto met mijn telefoon maakt. Ze dirigeert mij naar links of naar rechts, komt dichter of stapt verder, wringt zich in alle mogelijke bochten zonder er bij stil te staan dat ze het toestel gewoon iets anders kan houden.

En speciaal voor Brigitte, een kleine inkijk op de velden en weides waartussen ik (voorlopig nog) woon: